رضای من حرف افتاد
رضای من حرف افتاد بالاخره رضا در سن 1 سال و 4 ماهگی حرف افتاد.
اول از همه 123: یه توپ میزاره رو زمین، کلی دورخیز میکنه و میره عقب. میگه دِ دُ دِ (یعنی 123) بعد شوت میکنه
خوب بالاخره "رضا عابدزاده" س دیگه!
-----------------------------
بعد یاد گرفت بگه عَزی (یعنی عزیز)
-----------------------------
بعد یاد گرفت که وقتی ازش می پرسیم: رضا چند تا دوسَم داری؟ دستاشو باز کنه و بگه 10
-----------------------------
بعد یاد گرفت که وقتی بپرسیم: رضا چی شد؟ بگه: ای تی (یعنی هیچی)
-----------------------------
بعد هم بالاخره بعد از تلاش 2 ماهه بابا برای اینکه رضا بگه "مامان"، یاد گرفت بگه "بابایی"!!!!!!!!!!!!
البته مامایی هم به ندرت میگه، ولی بیشتر میگه بابایی.
هم به بابایی میگه بابایی،
هم به من میگه بابایی
هم به محمود میگه بابایی
هم به همه میگه بابایی
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
--------------------------
بعد هم یاد گرفت وقتی می پرسیم: کو؟ بگه: نیت (یعنی نیست؟). دست خالیش رو هم نشون میده.
-------------------------
درضمن وقتی یه کار اشتباه میکنه و ما نُچ نُچ می کنیم، خودشم دستشو تکون میده که تو اون حالت خیلی بامزقه میشه.
-----------------------
حسین حسین (سینه زدن) رو هم که محمودی یادش داده
