ماجرای غذا خوردن

میخوام بنویسم از نحوه ی غذاخوردن این روزهای خانواده:

اول همه چیز مرتب و تمیز توی سینی قرار میگیره و همه میشینیم دور سینی تا غذا بخوریم

(الان یه 4 سالی هست که عادت کردیم تو سینی غذا بخوریم، یعنی درست از زمانی که محمود غذاخور شد و هربار که میشستیم سر سفره، تو یه حرکت، کل سفره رو با همه ی محتویاتش پشت و رو میکرد)

خلاصه:

اولش: همه میشینیم، مرتب و منظم دور سینی

چند ثانیه بعد: وقتی که رضا سر و کله ش پیدا می شه و حمله میکنه به طرف بشقاب های غذا تا شیرجه بره توشون، هر کی بشقابشو میگیره دستش و به یه طرف فرار میکنه و همش به هم میگیم: بدویید، اومد اومد

البته باید حواسمون باشه که چیزی از قبیل کاسه ماست یا ترشی یا ... توی سینی جا نمونه چون...

متاسفانه با همه ی این مراقبت ها روفرشی مون منقش شده به انواع و اقسام لکه ها و بوهای متنوع از قرمه سبزی و قیمه بادمجون گرفته تاااااااااااااااااااااا ماست و لبو و خلاصه همه چی دیگه

حالا بابایی پیشنهاد داده که بریم یه صندلی غذای کودک بخریم برا رضا و خودمون هم خیلی شیک، مثل قدیما (خودم و خودش) مثل آدم! پشت میز بشینیم غذا بخوریم . نمیدونم یعنی جواب میده؟؟؟!!!

--------------------------------------------------------------------------------

بقیه در ادامه مطلب

پیوست1:

بابایی صندلی غذای کودک خرید (به سفارش محمود، پرسپولیسی شم خرید)

حالا این رضاست. اولین باری که روی صندلی غذا نشوندیمش: (نمیدونم این خنده ش از سر رضایته یا؟؟؟؟)

بعله، فهمیدم که داره به ریشمون میخنده. چون از روی صندلی هم نمیذاره ما راااااحت یه لقمه غذا... نوش جان کنیم!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پیوست2:

البته این صندلی غذا، فقط مخصوص غذا نیست و کاربردهای فراوان دیگری هم دارد.

منجمله:

استفاده از صندلی غذا به عنوان زندان!!! (زمانیکه محمود، ماشیناشو مرتب ردیف کرده و پیشنهاد میده که رضا رو بزاریم تو صندلیش تا نتونه بیاد بهم بریزه!!!!!)

یا مثلا: استفاده از صندلی غذا به عنوان صندلی تماشاچی (زمانیکه مشغول کار خونه هستم برای اینکه رضا نیاد تو دست و پام، میزارمش تو این صندلی تا از بالا نظاره گر باشه)

و یا اینکه استفاده از صندلی غذا به عنوان صندلی فرار (یا صندلی نقاشی): بعض وقتها که محمود میخواد نقاشی بکشه برای اینکه مداداش و نقاشیاش از دست رضا در امان بمونه و ناغافل مورد حمله قرار نگیره، محمود میره میشینه این تو و نقاشی میکشه! (الان دوباره مامان منیر میگه حسادت میکنه!!!!)

ولی خدائیش از بالا پایینو نگاه کردن، یه حال دیگه ای داره. بیچاره بچه ها! خوب گردنشون درد میگیره انقد از پایین، بالا رو نگا میکنن