پسرها

یکی توی یه برنامه تلویزیونی می گفت:

بچه ی آدم یه جوریه که آدم یه دقیقه میخواد لِهِش کنه، و دقیقه ی بعد میخواد قورتش بده!

خیلی راست می گفت.

این روزها محمود طوری شده که خیلی پیش میاد که دلم میخواد لهش کنم! از بس که حرصم میده و حرف گوش نمیکنه و قول میده و میزنه زیر قولش.

ولی از طرف دیگه هم درست یک دقیقه بعد از اینکه کلی غر زدم بهش، بد و بیراه گفتم بهش، اونو زدم! خودمو زدم!... درست یک دقیقه بعد، دلم میخواد درسته قورتش بدم!

قبلا که مامان نشده بودم، یه بار که فهمیدم توی مدارس پسرونه، بچه ها رو میزنن، کلی تعجب کردم ولی طرف مقابلم گفت:

پسرها رو باید زد. وگرنه نمیشه کنترلشون کرد.

چندوقت پیش به این نتیجه رسیدم که راست می گفت، پسرها رو باید بزنی تا آدم بشن!

ولی الان به این نتیجه رسیدم که پسرها رو که هیچی، خودت رو هم اگر بزنی، فایده نداره، پسرها آدم نمیشن! فقط باید حرص بخوری و حرص بخوری...

نکته: من عاشق پسرها هستم. اصلا هر دو دفعه خودم از خدا خواستم که بهم پسر بده، هنوز هم پشیمون نیستم، تازه دوست دارم بعدی هم پسر شه ولی بالاخره پسر داشتن این چیزها رو هم داره دیگه. تقصیر خودشون که نیست. خلقتشون اینطوریه که باید حرص بدن